Jechałam w stronę Łysicy, a świat okrywał się mgłą.
Jakby ktoś spuszczał białą zasłonę między tym, co było,
a tym, co dopiero miało się wydarzyć.

Mżawka dotykała szyby delikatnie,
jakby chciała uspokoić moje myśli
i sprowadzić mnie do tej jednej chwili,
która jest tutaj.
Teraz.
Bez potrzeby widzenia więcej.
Bez napięcia.
Bez pośpiechu.

Nie musiałam już patrzeć daleko.
Widziałam tylko kilka metrów przed sobą.
I to wystarczyło.
Droga prowadziła sama.

---

Kiedy stanęłam pod tablicą „Łysica – Skała Agaty”,
poczułam, że to nie jest wejście na górę.
To jest wejście do środka mnie.

Liście ułożyły się pod stopami,
jak miękkie posłanie dla zmęczonej duszy.
Każdy krok szeptał:
„Jestem. I to wystarcza.”

A potem przyszły kamienie.
Surowe. Mokre.
Głęboko zakorzenione.
Jakby przypominały,
że droga ma warstwy,
których nie da się ominąć.
Przechodzi się przez nie
z ciałem i z sercem.

Szłam lekko.
Uśmiechałam się do ludzi,
jakbyśmy znali się od dawna.
Cukierki w dłoni stały się małym darem radości.
A ich zaskoczone oczy były jak otwarte okna.

---

U źródełka św. Franciszka zanurzyłam dłonie w zimnej wodzie.
Poprosiłam o miękkość dla twarzy.
O światło dla oczu mojej mamy.
O ulotne, ciche uzdrowienie,
które nie musi być widoczne,
żeby było prawdziwe.

Nie wiedziałam, czy ta woda cokolwiek zmieni.
Ale wdzięczność przyszła zanim poprosiłam.

---

Na szczycie czekał krzyż.
Zwyczajny.
Bez ciężaru monumentalności.
Taki, który po prostu jest.

Przytuliłam go.
Jak przytula się coś,
czego już nie trzeba się bać.

I przyszło zdanie, ciche i proste:

„Nie bój się krzyża, który niesiesz.”

---

Schodziłam powoli.
Z uśmiechem, który nie był zrobiony,
ale urodził się sam.
Jakby powrót był równie ważny jak wejście.

I wtedy poczułam to jedno słowo,
które zostało we mnie
po wszystkim:

Wdzięczność.

Nie za odpowiedź.
Nie za zrozumienie.
Tylko za to, że byłam.
I mogłam iść.
I mogłam wrócić.

---